FILM: A Star is Born

We zagen het in 1976 met Barbra Streisand en Kris Kristofferson, in 1954 met Judy Garland en James Mason, en oorspronkelijk al in 1937 met Janet Gaynor en Fredric March. Het heeft zich zelfs zijdelings vernieuwd in films zoals The Artist en La La Land. Nu speelt Bradley Cooper de drankzuchtige, sociaal afglijdende alfa-ster die zijn trots op het altaar van de showbusiness legt voor de vrouw van wie hij houdt.

Cooper regisseert en speelt zelf mee in deze schaamteloos meeslepende en enorm vermakelijke nieuwe versie, opgevoerd met ‘dilithiumkristallen’ van pure melodrama. Hij staat tegenover een sensationeel goede Lady Gaga, wier vermogen om deels gewoon mens, deels buitenaardse celebrity-keizerin te zijn, op elk moment op het hoogste niveau functioneert.

Hier zien we de hartverscheurende ridderlijkheid van de norse, dronken zanger die op de top van zijn roem wankelt en een getalenteerde jonge vrouw ontdekt – haar eigenhandig lanceert in een glansrijke carrière, terwijl die van hemzelf neerwaarts spiraalt, en zo zijn vroegere arrogantie inlost met deze groots onbaatzuchtige daad. Hij moet het lot accepteren van de beschamende verliezer en uitgerangeerde ster, uiteindelijk zelfs niet meer toegestaan om de wind onder haar vleugels te zijn.

Cooper en de ervaren scenarioschrijver Eric Roth laten zich duidelijk het meest direct inspireren door de film met Streisand en Kristofferson. Maar in die close-ups die Cooper zichzelf gunt, en in zijn grote momenten van emotionele pijn… ja, daar kanaliseert hij een beetje van Judy. Hij ontdoet de rol duidelijk van overdreven macho-eigenschappen en creëert een achtergrond van kwetsbaarheid.
Maar de grote vraag is: hoe gaan Lady Gaga en Bradley Cooper die angstaanjagende scène tijdens de prijsuitreiking opnieuw uitvinden, waarin hij haar publiekelijk te schande maakt? Wel, het hoogtepunt van hun beproeving is groter dan ik ooit voor mogelijk hield. Het is het laatste station van de kruisweg.